تقسیم جامعه استان و به ویژه شهر زاهدان به خوب و بد، برای آینده یک این منطقه جغرافیایی و فرهنگ به عنوان زنگ خطر است و بی گمان پیامدهایی ناگوار در پی خواهد داشت. خیر و شر محصول تاریخ باستان و قصه های دوران کهن است و در دنیای مدرن نه خیر مطلق معنا دارد و نه شر مطلق. در دنیای مدرن غالب انسان ها خاکستری هستند و دیکتاتورترین انسان ها هم از خود رفتارهای خیرخواهانه ای انجام داده که او را از شر مطلق متمایز می کند.

قریب به صد سال تاریخ شهری و شهروندی زمان زیادی برای شکل گرفتن یک هویت مستقل است ولی متاسفانه این اتفاق در زاهدان نیفتاده و هنوز شهروندان زاهدانی خود را ساکن زاهدان می دانند نه زاهدانی. دلایل زیادی وجود دارد که زاهدان تبدیل به یک شهر بی هویت و صرفا سکونتگاه افرادی از شهرهای مختلف کشور شده است. وجود دو قوم بزرگ سیستانی و بلوچ که هر کدام داعیه دار مالکیت اصلی زاهدان هستند از بزرگترین موانع بر سر شکل گیری یک هویت مستقل بوده است.

آنچه در پی می‌آید، روایت دکتر قربانی، جراح مغز و اعصاب و نیروی طرحی بیمارستان امیرالمؤمنین(ع) زابل است. تمامی گفته‌ها از زبان او نقل می‌شود و حق پاسخگویی برای دانشگاه علوم پزشکی زابل محفوظ می‌ماند.

قاسم سیاسر، پژوهشگر و تاریخ‌پژوه سیستانی، با اشاره به این‌که روایت رسانه‌ها از سیستان و بلوچستان با چهره واقعی آن فاصله دارد، گفت: نمایشگاه کتاب فرصت مغتنمی برای معرفی ظرفیت‌ها و زیبایی‌های این استان پهناور است.

قاسم سیاسر از پژوهشگران باسابقه سیستان‌وبلوچستان است که نقدهایی به رواج گسترده «کتاب‌سازی» فاقد روش علمی، آلودگی آثار به ملاحظات قومی و ایدئولوژیک، بی‌توجهی نهادهای فرهنگی به پژوهشگران مستقل و حتی جعل و تحریف تاریخ منطقه دارد و بر لزوم حرکت به سمت تاریخ‌شناسی نقادانه به جای تاریخ‌نگاری سطحی تأکید دارد.

سوم دی‌ماه، سالروز تولد محمدابراهیم باستانی‌پاریزی، تنها یادبود یک مورخ نامدار نیست؛ فرصتی است برای بازخوانی یک «روش». روشی که، نه در دانشگاه محبوس ماند، نه به تاریخ‌نویسی بی‌پشتوانه فروغلتید.

روزنامه خراسان در شماره چهارم آبان ‌ماه خود، گفت‌وگويي با دکتر محمدجعفر ياحقي، استاد برجسته زبان و ادبيات فارسي و مدير خردسراي فردوسي منتشر کرده که در آن، از تغيير رويکرد طالبان در قبال زبان فارسي سخن گفته شده است. اين گفت‌وگو پس از سفر مهرماه جمعي از شاعران و استادان ايراني به افغانستان انجام شده است، سفري که در جريان آن، محافل مشترک ادبي از جمله شب شعر «از هريوا تا نيشابور» در هرات، با همکاري نهادهاي فرهنگي تحت مديريت طالبان برگزار شد.

آورده‌اند که در روزگاری که سخن ارزان بود و سکوت گران، و میکروفن را بی‌بهاتر از نان می‌فروختند، پیری نوآموز به درگاه کودک‌پادکستری نامور رسید تا رمز کار بیاموزد. سن او به شمار روزها، کهن بود و دانشش به شمار ساعت‌ها نو. استاد را شبانگاه خواب از دیده رمیده و غم پوچی او را پادکستر کرده بود شاید هم بیم آنکه مبادا روزی کسی بپرسد: سندش کجاست؟

«حسین ریگی» خوانندۀ نام‌آشنای سیستانی، بر اثر عارضهٔ قلبی جهان فانی را بدرود گفت و صدایی خاموش شد که سال‌ها طنین آن بر دشت‌ها و ایوان‌های سیستان، مازندران و گلستان می‌پیچید.

تیم کوکو سیستان با نمایشی منسجم در رقابت‌های کوکو دستجات آزاد کشور، با برتری بر رقیبان بر سکوی نخست ایستادند.